دوری مادر

طاقتم طاق شـــــد از دوری رویت مـــــــادر

رشته عمر مــرا بود سر مــویت مــــــــــادر

تا تـــو بودی به گـــل روی تــو خرسند بودم

زنـــــده بودم همــــه عمــــر به بـــویت مادر

باغ امیــــد کـــه سر سیـــری و شــادابـــــی

می مکــید آب صفــــا از ســــر جویت مادر

رفتی و جــای تـــو خالیست به کاشانه مــــا

بهــــر دیـــدار تو آیـــم بســـویت مـــــــــادر

قـــدح باده مهـــرت بــــــه کفــم خالی مـانـد

ریخت یکبــــاره چــرا شهـــد بسویت مـــادر

بستـــه بـــر لوح دلـــم نقش فـــدا کــاری تو

جـــان بقـــربان تــــو و خوی نکویت مـــادر

گـــو ضیــا مرغ دل از شوق لقایت خواهــد

پــــر کشـــد همچو هما بر سر کویت مــادر