كاش میشد دشمنی در بین مردم عار بود
كاش میشد دوستی از آنچه هست بسیار بود
كاش در فصل گرفتار غم قحطی رحم
جنس غمخواری فراوان بر سر بازار بود
كاش یاری را وفا میبود و پیمان را بقا
مردمان را عادت پابندی گفتار بود
ای بدا! آدم فراوان ا ست اما  یار كم
كاش میشد در جهان تا هر كسی را یار بود
صاحب قدرت نمینوشید خون بینوا
كاش شیران از شكار آهوان بیزار بود
آدم ایستاده ای، افتاده ای را دستگیر
چاره مندی چاره ساز آدم نا چار بود
گر چه هر دل را شفای درد در دست خداست
یك دو همدردی كنار بستر بیمار بود
كاش میشد در جهانی كه وفایش كس ندید
شمع با پروانه و گل هم به بلبل یار بود
كاش شاكر تا ثبوت مردی و مردانه گی
در تواضع و مروت، نه كه در پیكار بود